یادداشت سیاسی سیاسی دیدگاه ادبیات زنان جهان بخش خبر گفتگو آرشیو  
  اجتماعی اقتصادی مساله ملی تاریخ - یادبود کارگری گزارش حقوق بشر ورزش گوناگون پاورقی  
   

تهران؛ شهر کوران


خسرو باقرپور


• چشمانِ خویشتن
به ساحتِ منحوسِ صبح گشودم
صبحش مخوان،
گورزادِ پیر!
که فاحشه گانش می زایند،
از پسِ همآغوشی ی رعب آوری
با عجوزی هزار ساله ...

اخبار روز: www.akhbar-rooz.com
پنج‌شنبه  ۷ تير ۱٣۹۷ -  ۲٨ ژوئن ۲۰۱٨



 چشمانِ خویشتن
به ساحتِ منحوسِ صبح گشودم
صبحش مخوان،
گورزادِ پیر!
که فاحشه گانش می زایند،
از پسِ همآغوشی ی رعب آوری
با عجوزی هزار ساله
در مرگ‌ لرزه هایِ خموشِ خیابان،
بر خاکستری از استخوان های سوخته
بر دود و جهل و نجاست.

شیطان،
بار دگر نشسته به هیئتِ مار
این بار
پیچیده و تنیده
به سیبِ گلویِ آدم

آونگم کردند
بر بلندی ی لال و کبودِ سپیده
و سختی ی سردِ بهمنِ آهن و تحمیق
حسرت،
به رعشه ی رُعب آوری کبود شد

چشمانمان ز کاسه برون زد
در اوج
چشم من و
پیشِ پایِ من؛
چشمِ گشاده ‌ی خیلِ خموشان
در پاتختِ ابلیس
تهران
شهرِ کوران.
 


اگر عضو یکی از شبکه‌های زیر هستید می‌توانید این مطلب را به شبکه‌ی خود ارسال کنید:

Facebook
    Delicious delicious     Twitter twitter     دنباله donbaleh     Google google     Yahoo yahoo     بالاترین balatarin


چاپ کن

نظرات (٣)

نظر شما

اصل مطلب

بازگشت به صفحه نخست