یادداشت سیاسی سیاسی دیدگاه ادبیات زنان جهان بخش خبر گفتگو آرشیو  
  اجتماعی اقتصادی مساله ملی یادبود کارگری گزارش حقوق بشر ورزش گوناگون پاورقی  
   

سرود کشورمان نه برای ماست و نه درباره‌ی ...
آغاز لیگ برتر فوتبال افغانستان؛ صعود بانوان والیبالیست ایران


• آغاز لیگ برتر فوتبال افغانستان؛ صعود بانوان والیبالیست ایران ...

اخبار روز: www.akhbar-rooz.com
سه‌شنبه  ۲۹ مرداد ۱٣۹٨ -  ۲۰ اوت ۲۰۱۹



آغاز لیگ برتر فوتبال افغانستان؛ آنچه باید درباره فصل هشتم بدانید

فصل هشتم لیگ برتر فوتبال افغانستان با دیدار تیم‌های طوفان هریرود و سیمرغ البرز در کابل آغاز می‌شود.
در این رقابت‌ها، همانند هفت دوره گذشته هشت تیم از ۸ حوزه افغانستان حضور خواهند داشت که در دو گروه ۴ تیمی با هم به رقابت خواهند پرداخت.
به گزارش بی بی سی تفاوت خاصی نسبت به دوره‌های گذشته در روند برگزاری رقابت ایجاد نشده است و تیم‌ها به صورت گروهی با هم رقابت خواهند کرد و پس از صعود دو تیم از هر گروه، دو بازی نیمه‌نهایی و در نهایت مسابقه نهایی این رقابت‌ها برگزار خواهد شد..

هشت تیم لیگ برتر
طوفان هریرود، نماینده حوزه غرب (مدافع عنوان قهرمان)، سیمرغ البرز، نماینده حوزه شمال، د میوند اتلان، نماینده حوزه جنوب و موج‌های آمو، نماینده حوزه شمال شرق در گروه اول و تیم‌های شاهین آسمایی، نماینده پایتخت، عقابان هندوکش، نماینده حوزه مرکز، د اسپین غربازان، نماینده حوزه جنوب شرق و د اباسین سپی، نماینده حوزه جنوب شرق در گروه دوم این مسابقات حضور قرار دارند.
در دیدار افتتاحیه این رقابت‌ها از ساعت شش عصر امروز (۲۹ اسد/مرداد) به وقت افغانستان تیم‌های طوفان هریرود و سمیرغ البرز به مصاف هم خواهند رفت.
یکی از تغییرات عمده‌ای که در روند برگزاری مسابقات این فصل آمده است، عدم حضور مربیان خارجی در این رقابت‌ها است. در هفت دوره گذشته مسابقات، مربیان کشورهای ازبکستان و تاجیکستان در راس تیم‌ها قرار داشتند و مربیان داخلی به عنوان دستیار و کمک مربی فعالیت میکردند، اما به گفته مسئولان برگزاری رقابت ها تمامی هشت مربی حاضر در این مسابقات مربیان داخلی و بومی هر حوزه میباشند که با دریافت سند مربیگیری درجه A آسیا هدایت تیم های حاضر در فصل هشتم لیگ برتر را بر عهده خواهند داشت.
از دیگر اتفاقات فصل هشتم لیگ برتر می‌توان به حضور داوران خارجی اشاره کرد. آنطور که یکی از مسئولان برگزاری رقابت‌ها دو روز پیش در جریان یک نشست خبری اعلام کرد، احتمال این وجود دارد که داوران خارجی در مراحل نیمه نهایی و نهایی دیدار های فصل هشتم لیگ برتر فوتبال افغانستان را قضاوت کنند.
یکی دیگر از اتفاقات مهم فصل هشتم لیگ برتر فوتبال افغانستان حمایت مستقیم دولت در روند برگزاری این مسابقات است. برنامه برگزاری فصل هشتم که به بهانه صدمین سالگرد استقلال افغانستان روی دست گرفته شده است، با تمویل مالی دولت برگزار خواهد شد، هر چند یک بنیاد خصوصی نیز در قسمت تمویل مالی این رقابت‌ها سهم گرفته است.
شبکه‌های تلویزیونی خصوصی طلوع و لمر نیز همانند هفت سال گذشته این مسابقات را به صورت زنده پوشش خواهند داد.
همچنین این رقابت‌ها نسبت به سال گذشته چند هفته زودتر برگزار شده است، دلیل آن نیز همزمانی با انتخابات ریاست جمهوری افغانستان گفته شده است.
فصل هشتم لیگ برتر فوتبال افغانستان مدت یک ماه را در برخواهد گرفت که طبق برنامه در طی روزهای سه‌شنبه، چهارشنبه و پنجشنبه در ورزشگاه فدراسیون فوتبال افغانستان برگزار خواهد شد.
در هفت دوره گذشته رقابت‌های لیگ برتر فوتبال افغانستان، شاهین آسمایی با چهارعنوان قهرمانی در صدر است، طوفان هریرود، دو قهرمانی دارد و تیم فوتبال د اسپین غربازان، نیز سابقه یک بار قهرمانی این رقابت‌ها را به نام خود رقم زده است.
دوره گذشته این رقابت‌ها با قهرمانی تیم فوتبال طوفان هریرود به کارش پایان داد.


جام ملت‌های والیبال زنان آسیا
ایران ۳ - هنگ‌کنگ صفر؛ صعود بانوان والیبالیست ایران به جمع ۸ تیم


تیم ملی والیبال زنان ایران با شکست هنگ‌کنگ به مرحله دوم جام ملت‌های زنان آسیا صعود کرد.
به گزارش ایسنا، تیم ملی والیبال بانوان ایران در دومین دیدار از جام ملت‌های آسیا از صبح امروز (سه‌شنبه) برابر هنگ کنگ به میدان رفت و در پایان با نتیجه سه بر صفر به برتری رسید. با این پیروزی ایران به عنوان تیم دوم گروه A و پس از کره جنوبی راهی مرحله بعد این مسابقات شد و جواز حضور در انتخابی المپیک ۲۰۲۰ توکیو را کسب کردند.
ملی‌پوشان ایران در ست اول این دیدار با نتیجه ۲۵ بر ۲۰ به برتری رسیدند اما آن‌ها ست دوم را با قدرت بیش‌تری آغاز کردند و در پایان ۲۵ بر ۱۵ برنده شدند. تیم ایران ست سوم این دیدار را هم با نتیجه ۲۵ بر ۱۵ به برتری رسید و راهی مرحله بعد شد.
مرحله دوم این مسابقات از پنج‌شنبه در دو گروه F و E آغاز می‌شود که دو تیم برتر گروه A (ایران و کره جنوبی) و دو تیم برتر گروه C ( تایلند، چین تایپه یا نیوزلند) در گروه F قرار می‌گیرند. اولین دیدار ایران در این مرحله از ساعت ۱۹ با تیم صدرنشین گروه C خواهد بود.   
ملی‌پوشان ایران در اولین دیدار خود برابر کره جنوبی به میدان رفتندو با نتیجه سه بر صفر شکست خوردند.
تیم ایران با ترکیب مونا دریس محمودی، نگین شیرتری، شبنم علیخانی، مهسا صابری، فرزانه مرادیان گنجه، مائده برهانی، مهسا کدخدا، ندا چملانیان، پوران زارع، هاله متقیان،‌ مونا آشفته، شکوفه صفری، زهرا بخشی و تهمینه درگذنی در این مسابقات حضور دارد.
جام ملت‌های والیبال زنان آسیا از ۲۷ مرداد ماه به میزبانی کره جنوبی آغاز شده است و تا ۳ شهریورماه ادامه دارد.


چرا هواداران لیورپول سرود ملی بریتانیا «خدانگهدار ملکه باشد» را هو می‌کنند؟

چرا بسیاری در شهر لیورپول هوکردن سرود ملی را اعتراضی برحق می‌دانند. مطلبی را می‌خوانید که وبسایت TIA منتشر کرده است. ترجمه این مطلب با میلاد ابوارجیع بود.
طرفداری- پیش از شروع بازی جام خیریه برابر منچسترسیتی در ومبلی، افراد زیادی از هواداران لیورپول بطور معمول سرودهای خود را می‌خوانند. سپس همین افراد سرود ملی انگلستان را در حضور شاهزاده ویلیام هو کردند. جف گلدینگ نظر تعدادی از هواداران، نویسندگان و مجریان برنامه‌های رادیو و تلویزیون را در این‌باره جویا شد. وقتی گوینده‌ی ورزشگاه اعلام کرد "لطفا به احترام سرود ملی از جای خود بلند شوید من و پسرم بلافاصله نشستیم. ما همیشه این کار را می‌کنیم. چون نمی‌خواهیم برای ترانه‌ای وقت بگذاریم که با تزریق تقدسی ساختی، می‌خواهد از زنی (ملکه) محافظت کند که بر همه روشن است نیازی به محافظت ندارد۱! سرود کشورمان نه برای ماست و نه درباره‌ی مشکلاتمان. حتی اگر هم داشتن سرود ملی را الزامی می‌دیدم، این ترانه مناسب آن نبود. این، تنها آهنگی مربوط به سلطنت است. ما کاملا منتظر بودیم تا ‘تو هرگز تنها قدم نخواهی زد‘ (You’ll Never Walk Alone) را بشنویم. از اوایل دهه‌ی ۸۰ در هر بازی فینالی از لیورپول، من این سرود باشگاه را شنیده بودم.
درعوض، من صدای بلند و بی‌وقفه‌ی هوکردن شنیدم. شاید اشتباه می‌کنم ولی قبلا این اتفاق نیفتاده بود و می‌تواند نشانه‌ای از پافشاری قابل توجه لیورپولی‌ها در نگرش‌شان نسبت به هسته‌ی قدرت‌۲ در کشور باشد. واکنش رسانه‌‌‌های ملی و هواداران غیرلیورپولی در شبکه‌های اجتماعی کاملا قابل پیش‌بینی بود اما عجیب بود که این سوال واضح برای آن‌ها پیش نیامد که چرا شهروندان یکی از شهرهای بزرگ بریتانیا باید چنین احساس عدم تعلقی به کشوری داشته باشند که ساکن آن هستند. چرا این اتفاق، خودنگری عمیق رسانه‌های ملی و افراد یا رسانه‌هایی که نقشی موثر در شکل‌گیری افکار عمومی ایفا می‌کنند، را در پی نداشت؟
بجای اقدامی برای فهم علل این اتفاق، ما شاهد تمسخر، خصومت و توهین از طرف آن‌ها بودیم که همه‌ی اینها فقط باعث تشدید دیگربودگی (Otherness) آن‌ها (جایگاه آن‌ها به‌عنوان دیگری) نزد مردم شهر لیورپول می‌شود.

ریشه‌ها
آوازه‌ی لیورپولی‌ها بخاطر سرکشی و اعتراض به سال‌ها پیش برمی‌گردد. در سال ۱۹۱۱، طی اعتصاب حمل‌ونقل، وینستون چرچیل، وزیر امور خارجه‌ی وقت، یک قایق توپدار را با زرادخانه‌اش با هدف‌ِ بمبارانِ مرکز شهر لیورپول به رود مِرزی اعزام کرد. سربازها به خیابان‌ها آمدند تا تظاهراتی عظیم در تالار سنت جرج (St George’s Hall) را سرکوب کنند. آن‌ها در نهایت دو کارگر جوان بارانداز را در نزدیکی خیابان واکسهال (Vauxhall Street) به ضرب گلوله کشتند. درنتیجه‌ی این تظاهرات و حملات متعاقب از سوی ارتش، تعداد زیادی از مردم توسط سرنیزه‌های اسلحه‌های سربازان آسیب دیدند. بعدها یعنی در سال ۱۹۱۹، اعتصاب پلیس در این شهر برای هسته‌ی قدرت‌، هفته‌ها ناآرامی و ترس از انقلاب در لیورپول را بهمراه داشت.
با این حال، مورخان و جامعه‌شناسان بدنبال این هستند که این رویدادها را در لایه‌های زمان و مکان‌شان تبیین کنند، با این درک که شرایط مادی انسان‌ها تعیین‌کننده‌ی آگاهی اجتماعی‌شان است. شاید با نگاه به شیوه‌های مختلفی که عقاید ضد هسته‌ی قدرت در این شهر طی سال‌ها ابراز وجود یافته‌اند، این امر روشن‌تر شود.
برای مثال، در دوران خوش‌بینی و تکبر بعد از جنگ در دهه‌ی ۶۰، استثناگرایی (Exceptionalism) لیورپول اغلب در موسیقی و هنر دیده می‌شد. درواقع یک بی‌حرمتی به فرهنگ وجود داشت که بسیاری آن را ‘جسورانه’ و جذاب می‌دانستند. سال ۱۹۶۳ وقتی جان لنون در اجرایی از گروه بیتلز در لندن در حضور ملکه قبل از اجرای آخرین قطعه‌شان با کنایه به آنان که در صندلی‌های گران‌قیمت نشسته بودند گفت ‘(بجای تشویق) جواهراتشان را به صدا دربیاورند‘ در واقع همین‌کار را با لبخندی که خجالت و پوزش او را نشان می‌داد، انجام داد. جمعیت در سالن بسیار خوششان آمد و به آن خندیدند. بنظر می‌رسید این رفتار، گونه‌ای از نافرمانی موردقبول باشد.

نقطه‌نظرات از بیرون
تحقیر و نیز میلِ مارگارت تاچر (نخست وزیر بریتانیا) به سقوط (اقتصادی) لیورپول در دهه‌ی ۸۰ نگرش مردم شهر را آشکارا علیه او و همفکرانش سفت‌و‌سخت‌تر کرد. حادثه‌ی هیلزبورو٣ به آن، شاید برای همیشه، قالب بخشید و لیورپول را به شهری ضد حزب محافظه‌کار بدل ساخت. با توجه به اتفاقات روز یکشنبه، به نظر می‌رسد که ده‌سال بعد از ریاضت اقتصادی توسط نخست‌وزیرهای متوالی حزب محافظه‌کار، این نگرش‌ها در لیورپول تقویت شده‌اند. اینها چیزی است که درکش برای کسانی که با فرهنگ شهر لیورپول ناآشنا هستند دشوار است. جان وایتهد از طرفداران لیورپول در میدلندز به ما گفت:
“این ترانه، سرود ملی‌ ماست، چه خوشتان بیاد چه نه. من سرود ملی هیچ کشوری را هو نمی‌کنم و همینطور سرود ملی خودمان را. با خواندن آن، بقیه را همراهی می‌کنم، اگرچه به نوعی لیورپولی‌هایی که آن را می‌کنند را می‌فهمم.”
شما حتی وقتی از بیرون نگاه می‌کنید و نظر افراد کمتر آشنا با فرهنگ متمایز لیورپول را می‌پرسید، متوجه می‌شوید که هوکردن سرود ملی برای آنان قابل درک نیست. اما با همه‌ی این اوصاف، لیورپول مگر قسمتی از خاک انگلستان نیست؟
ریک الیوارس روزنامه‌نگار ورزشی طرفدار لیورپول از فیلیپین به ما گفت:
“راستش، این اتفاق برایم عجیب بود. با وجود سال‌ها زندگی در آمریکا، فیلیپین و هنگ‌کنگ همچین چیزی ندیده بودم. من نمیدانم بین لیورپول و کل انگلستان، چه میگذرد بااینحال فکر می‌کنم این یه بی‌حرمتی است. هرچقدر هم ناراضی باشید، خشم و سرخوردگی‌تان را باید در مکان مناسبش خالی کنید.”
مجری استرالیایی هوادار لیورپول، اندی “تاگزی” جیمز هم نظر مشابهی دارد:
“در استرالیا ما سیاستمدارها را هو می‌کنیم، نه سرود ملی را. ما مثل بعضی کشورها با افتخار آن را نمی‌خوانیم ولی اینجور نیست که آن را هو کنیم.“
این اظهارات شاید قابل درک باشند اما وقتی از چشم‌انداز افرادی مثل ایان سلمن به این مسئله نگاه می‌کنیم، امکان فهمش کمتر می‌شود. ایان که یک نویسنده‌ی متولد لیورپول است، ترجیح می‌داد بجای هوکردن، سرود باشگاه هنگام پخش سرود ملی خوانده می‌شد اما با اینحال او می‌تواند براحتی انگیزه‌ی هزاران لیورپولی که چنین دست به چنین کاری می‌زنند را می‌فهمد.
“حزب محافظه‌کار با این شهر برای دهه‌ها بدرفتاری کرده، آن‌ها از اجرای سیاست ‘سقوط مدیریت‌شده’ در لیورپول خرسند بودند. اگر امروز لیورپول پابرجاست فقط بخاطر سرمایه‌گذاری کشورهای دیگر اروپایی است. ما همچنین می‌دانیم که نسبت‌های بدی که‌ برای ما به‌عنوان شهروندان لیورپول بکار می‌برند در چند سال اخیر زیاد‌تر شده است. ‘زباله‌گرد‌ها۴ یا ‘اسکاوزرهای سارق رذل’. یکی از دلایلش رشد باشگاه بوده که این القاب را رایجتر کرده است.ما در واقع به‌عنوان مردم این شهر و همینطور طرفدار یک تیم فوتبال خاص، مورد هجمه‌ی بسیاری در انگلستان هستیم، آن‌ها سرزنشمان می‌کنند، در عین حال هم انتظار دارند که موافق این کشور به عنوان یک کل باشیم...مضحک است!”

اعتراض، نه بی‎‌حرمتی
با بسیاری از مردم که صحبت می‌کردم، بخصوص آن‌هایی که در لیورپول یا مِرزی‌ساید بدنیا آمده‌اند، با ایان هم‌نظر بودند و هوکردن را بیشتر نشانه‌ی اعتراض می‌دانستند تا بی‌حرمتی و با اتفاق آرایی قابل‌توجه استدلال می‌کردند که محرک آن‌ها شیوه‌ای است که با لیورپول رفتار می‌شود.
گریم جیمز استرین هواداری که برای بازی‌های تیم به نقاط مختلف دنیا سفر کرده است می‌گوید “من شاهد مشقت و سختی‌ای که از طرف به اصطلاح هسته‌ی قدرت بر این شهر تحمیل شده، بوده‌ام. کسانی بر لیورپول امروزی، یا در حقیقت کل شمال غربی انگلیس حکومت می‌کنند که نمی‌خواهند ما را بفهمند. تمام عصبانیت ما هم بخاطر همین است.“
متیو پرچیز نویسنده‌ی وب‌سایت Fields of Anfield Road و تماشاگر ثابت بازی‌های خارج از خانه‌ی لیورپول، اعتقاد دارد که او همواره احساس کرده یک اسکاوزر است تا یک انگلیسی. او “نقص سیستماتیک مستمر از طرف هسته‌ی قدرت” را مقصر می‌داند، نقص‌هایی که به نظر او “لیورپول و اهالی آن را متضرر کرده است.”
جان تامپسن، نویسنده‌ی متولد لیورپول و هوادار قرمزها می‌گوید: “این هوکردن چیزی نیست که فقط مربوط به ملکه و خانواده‌ی سلطنتی باشد که مربوط به کل هسته‌ی قدرت، اشرافیت و زمینداران در بریتانیاست. دختر من به کالج لیورپول می‌رود و آن‌ها در هر گردهمایی رسمی یا مراسم اهدای جایزه، که معمولا در کلیسای بزرگ شهر برگزار می‌شود، در زمان پخش سرود ملی سروصدا می‌کنند. من همیشه می‌گویم اگر می‌خواهید، با سکوت اعتراضتان را نشون بدهید و از صندلی‌هایتان بلند نشوید. من می‌توانم یه لیست از دلایلی درست کنم که نشان می‌دهند چرا مردم شهر و طبقه‌ی ما تنها باید از طریق تمسخر و تحقیر با آن‌هایی که در موردشان گفتم، مقابله کنند. وقتی که احساس کنم می‌خواهند لیورپول را به‌سادگی فقط قسمتی از انگلستان نشان بدهند، هوکردن سرود ملی باعث می‌شود احساس غرور به من دست بدهد. عالی می‌شد اگه در کشوری بودیم که می‌توانستیم به حاکمانش افتخار کنیم بجای اینکه آن‌ها را دشمنای مخرب‌مان بدانیم.”
دکتر فرانک کارلایل، مورخ، نویسنده و مجری لیورپولی نیز همین عقیده را دارد. او احساس می‌کند واکنش افراد بیرون از لیورپول، نشان‌دهنده‌ی عدم درک تاریخ لیورپول است. وقتی از او پرسیدم چرا هو کردن را کاری صحیح می‌داند، پاسخش روشن بود:
“چون سرود ملی برای هواداران لیورپول، نمایانگر حاکمان کشور است. همان قدرتی که با آن‌ها از سال ۱۹۸۹ می‌جنگند. طرف آن‌ها، شخص ملکه نیست. این بیشتر درباره‌ی چیزی است که ملکه نماینده آن است. من اینکار را محکوم نمیکنم، همچین قصدی ندارم.“
کیث سلمن، نویسنده‌ی دیگر متولد لیورپول، با کارلایل در مورد اینکه اعتراض لیورپولی‌ها معطوف به فرد خاصی نیست، هم‌عقیده است:
“هدف این اعتراض، همان هسته‌ی قدرتی است که هرکاری در توانش بود برای انکار عدالت در حق مردم درستکار بکار بسته است. ما البته از همه با آغوش باز استقبال می‌کنیم اما مسئله این است که هنوز هم می‌توان فریادهای زباله‌گردها، قاتلان و شعارهای ‘قربانیان همیشگی’ را شنید.”
با اینحال تونی زورُنا یکی از اعضای هیئت مدیره‌ی شهر لیورپول اعتراض به سلطنت را حق خود می‌داند. او مخصوصا انگیزه‌ی خود از همراهی کردن تماشاگران در هو کردن سرود را ارتباط ذاتی آن با خود ملکه می‌داند:
“من این کار را می‌کنم چون حاضر نیستم کلاهم را به احترام خانواده‌ی سلطنتی از سر بردارم. آنها توسط قانون کمک مالی به پادشاه (Sovereign Grant که سال ۲۰۱۱ تصویب شد) تامین مالی می‌شوند و من به‌عنوان کسی که مالیات می‌دهد کاملا مخالف آن هستم. ملکه و خانواده‌ی گسترده‌ی سلطنتی انگل هستند. من کاملا مخالف هسته‌ی قدرتی هستم که ملکه در راس آن قرار دارد، از چرچیل که دستور سرکوب اعتصاب در شهر لیورپول در سال ۱۹۱۱ را داد تا دولت تاچر که به‌طور سیستماتیک سعی داشت ما را به عنوان یک شهر خرد کند. بخاطر همین است که موضع سیاسی ما قویا به جناح چپ با ارزش‌های عمیق سوسیالیستی گرایش دارد.”
جان استالبرگ و کیث ویلیام، دارندگان بلیت فصل در جایگاه کاپ و جایگاه کنی دالگیش، در موافقت با این نظر، عقیده دارند که خودِ سرود یک معضل جدی است. کیث استدلال می‌کند که این سرود نه برای یک ملت که برای یک زن است. برای جان خود سلطنت یک مسئله است و او نمی‌تواند از ترانه‌ای حمایت کند که از “افراد قلیلی که دارای امتیاز هستند” تجلیل می‌کند.
جو که یک کارگر خیریه در لیورپول است، اول از همه خساراتی را که از طریق سیاست عمدی ریاضت دولت تحمیل شده می‌بیند، سیاستی که شهرهای طبقه‌ی کارگرنشینی چون لیورپول را به شکلی نامتناسب تحت تاثیر قرار می‌دهد. او این دوره را صریحا یادآور تفکیک گروهی از مردم با بقیه‌ی کشور می‌داند. او همچنین به ریاکاری سازمان‌یافته‌ی بعضی از منتقدین اشاره می‌کند.
“این مسئله یادآوری دیگری از تفکیک آشکار کسانی است که به ایده‌ی ملت‌بودگی (Nationhood) و ‘انگلیسی بودن’ معتقدند. همچنین برای من جالب است که همیشه یک سری افراد هستند که معتقدند آزادی بیان وجود ندارد، یا میگویند سیاست‌ را باید از فوتبال جدا نگه داشت اما همینان که از مردم میخواهند که برای سرود ملی از جایشان بلند شوند.”
ری کریک یکی از اعضای سندیکا و بازنشسته‌ی خدمت آمبولانس هم اظهار داشت که سرود، بخودی خود برای عده‌ی زیادی در لیورپول مسئله‌ساز است.
“فکر می‌کنم برای بسیاری، آن شخص (ملکه)، نماینده‌ی خانواده‌ی سلطنتی، طبقه‌ی حاکم و هسته‌ی قدرتی است که خیلی‌ها در شهرهای طبقه‌ی کارگری‌ای مثل لیورپول با آن مشکل دارند. شاید اگر ما هم سرود متفاوتی مثل سرود مارسییز فرانسه (La Marseillaise) داشتیم، وضعیت متفاوت می‌بود. سرود ما همچنین سرود بریتانیاست و نه انگلستان. یک دلیل هم البته با احتمالی ضعیف‌تر، این می‌تواند باشه که لیورپول نسبتا طرفدارای زیادی از ایرلند دارد و برای بسیاری از آن‌ها این سرود، یادآور ستمگری‌های بریتانیا در طول سالیان گذشته علیه این کشور است. تاریخ مهاجرت ایرلندی‌ها به لیورپول ممکن است قابل توجه باشد. نیاکان بسیاری در این شهر از دست چیزی فرار کردند که بسیاری آن را یک قحطی ساختگی می‌دانند، که بی‌توجهی و ستم حتی آگاهانه‌ی امپراطوری بریتانیا آن را می‌کرد. این نگرش در خانواده‌ها عمیقا ریشه‌ها دوانده و از طریق نسل‌ها منتقل شده و شاید همین امر باعث شده، دست کم تاحدی، مردم شهر به عدالت اجتماعی شور و اشتیاق شدیدی داشته باشند و احساس عمیق در اجتماع بودن آن‌ها را تحریک کند.”
استیون اسکرگ نویسنده، اظهار داشت دشمنی هواداران لیورپول با سرود ملی، هر دلیلی که داشته باشد، چیز تازه‌ای نیست. او همچنین اعتراض قانونی را حق همه‌ی هواداران فوتبال می‌داند:
“من هیچوقت این کار را انجام نداده‌ام، ولی این ربطی به میهن‌پرستی ندارد. من فقط چیزی یا کسی را هو نمی‌کنم، میخواهد بازیکن سابقی باشد که باشگاه را ترک کرده و بین هواداران بدنام شده، یا هر سرود ملی. من این هوشدن را درک می‌کنم و بنظرم ایرادی ندارد. ما در عصری زندگی نمی‌کنیم که به کشورمان افتخار کنیم. این سرود یک شوخی سراسری برای یک ملت است. مردمی که نادیده گرفته شده‌اند، در تباهی به حال خود رها و همیشه سرزنش شده‌اند، کسانی که قوانین به آن‌ها تحمیل شده است. این چیزی نیست که منحصر به لیورپول باشد. من فکر میکنم طرفداران فوتبال از بیشتر شهرهای شمالی انگلیس مثل بیرمنگام هم این حق را دارن که سرود ملی را هو کنند. بنظر من اصلا طرفداران فوتبال هر کجا که باشند آزاد هستن تا اعتراضشان را بیان کنند.”
گری جاج، طرفدار اورتون و مجری پادکست Across the Park هم دیدگاهی مشترک دارد.
“بعنوان یک اسکاوزر آبی [طرفدار اورتون]، دیدگاه من در این مورد به طور قطع به طرفداران لیورپول نزدیک‌تر است تا بقیه‌ی مردم. من اورتونی‌های زیادی را نمی‌شناسم که دلشان بخواهد سرود ملی را بخوانند ولی، مطمئن هم نیستم که ما آن را هو می‌کنیم یا نه. موضعی که دولت نسبت به لیورپول همیشه داشته، عاری از هرگونه احترام و ارزشی به شهرمان بوده است. من شخصا از هواداران لیورپول برای بیان آشکار احساسات‌شان در همچین جاهایی که عمومی‌تر هستند حمایت می‌کنم.”
پل کپل (Paul Coppell) یکی دیگر از طرفداران اورتون متولد لیورپول ولی ساکن جزیره‌ی من (Isle of Mann) گرایش ضد-هسته‌ی قدرت لیورپولی‌ها را درک می‌کند ولی احساس می‌کند هوکردن سرود، زیاده‌روی است:
“هرکسی با تاریخ لیورپول آشنا باشد، کاملا این موضع ضد-هسته‌‌ی قدرتشان را می‌فهمد. چیزهای زیادی هستند، از داکرها۵، هیلزبورو، تاچر، نیروگاه شمالی۶، تا تقسیم‌بندی شمال-جنوب۷. ولی بنظر من راه‌های بهتری برای شنیده‌شدن نقطه‌نظراتشان می‌تواند وجود داشته باشد. به عنوان کسی که خودش را متعلق به لیورپول می‌داند، فکر می‌کنم آن‌ها باید از این کارشان احساس شرم کنند این چیزها باعث می‌شود دید خوبی نسبت به شهر ما وجود نداشته باشد و خوراک برای مطبوعات زرد فراهم شود.
وقتی این سیرک رسانه‌ای به سراغ شهر دیگری برود، غضب عمومی نسبت به این اتفاق هم بالاخره ناپدید می‌شود ولی، بعید است این روحیه و نگرش لیورپول و مقاومت و گرایشات ضد-هسته‌‌ی قدرت این شهر به همین زودی فروکش کند. چرا که اینها خصایص تاریخی لیورپول هستند. من یاد دوره‌ای بعد از حادثه‌ی هیلزبورو می‌افتم. یادم نیست دقیقا کدام بازی و چه تاریخی بود، ولی قبل از بازی مراسمی برگزار شده بود که فکر می‌کنم به مناسبت بزرگداشت سالگرد (احتمالن از اولین آن‌ها) این رویداد بود.
به یاد می‌آورم که یک اسقف و گروه کُر در زمین بودند و از ما خواستند که آن‌ها را در خواندن سرود ‘Abide with me’ همراهی کنیم. اما افراد حاضر در جایگاه کاپ از این کار سر باز زدند و در عوض سرود خودمان، You‘ll never walk alone را فریاد می‌زدند. هیچ بحثی در مورد آن نبود. درواقع آن حرکت کاملا خودجوش بود. تماشاگران فقط در آن لحظه احساس کردند که این کار درست است و سرود خودمان از هر ترانه‌ی مذهبی دیگری مناسب‌تر است. وقتی رسیدم خانه، واکنش پدرم مرا غافلگیر کرد. او با عصبانیت می‌گفت که ما بی‌احترامی کرده‌ایم. من هیچوقت دیدگاه او را نتوانستم درک کنم. به او گفتم، “پدر، سرودی که داشتند میخواندند، برای ما نبود. ما با خواندن سرود خودمان نه دیگران احتراممان را نشان می‌دهیم.” وقتی به اتفاق روز یکشنبه واکنش نشان می‌دهم، آن حرف‌ها را هنوز در گوشم طنین‌انداز می‌شود. به‌عنوان یک اسکاوزر همیشگی، معتقدم سرود ملی، سرود ما نیست. من ترجیح خواهم داد سرود خودمان را سر بدهیم.

۱. اشاره به سرود "خدا نگهدار ملکه باشد" (God Save the Queen)
۲. The Establishment گروه یا طبقه‌ای از مردم دارای نفوذ و قدرت نهادی‌شده درون جامعه، که یک کشور یا یک سازمان (دولت، نیروهای مسلح، خدمات عمومی، کلیسا و ...) را در کنترل خود دارد و اغلب بدنبال حفظ وضعیت موجود است. این اصطلاح که در کشورهای مختلف به نهاد یا گروه خاصی اطلاق می‌شود، در انگلستان بیشترین کاربرد را دارد. هنری فیرلی (Henry Fairlie) روزنامه‌نگار بریتانیایی در مجله‌ی London سال ۱۹۵۵ در تعریف این لغت آن را منحصر به هسته‌ی مرکزی قدرت ندانست و بر مکانیزمی که روابط حاکم ازطریق آن قدرت را اعمال می‌کنند، تاکید کرد.
٣. در ۱۵ آپریل ۱۹۸۹، تاریک‌ترین روز تاریخ لیورپول ،۹۶ هوادار لیورپولی که برای دیدن مسابقه‌ی جام حذفی میان لیورپول و ناتینگهام فارست به ورزشگاه (بیطرف) هیلزبورو آمده بودند، بدلیل ازدحام جمعیت جان خود را از دست دادند. رسانه‌ها از ابتدا عامل حادثه را اوباش‌گری هواداران لیورپول عنوان کردند از جمله‌ی آن‌ها نشریه‌ی سان (Sun) بود که به‌همین دلیل تا به امروز خرید آن در لیورپول تحریم شده است. بعد از گذشت ۲۳ سال از حادثه، شورای ویژه‌ی حقیقت‌یابی با رهبری آن ویلیامز (Ann Williams) مادر یکی از قربانیان و بانوی آهنی لیورپولی‌ها موفق شدند رای دیوان عالی بریتانیا مبنی بر بی‌گناهی هواداران کشته‌شده را بدست آورند. اسنادی که بدلیل پیشگیری از انتقاد به مارگارت تاچر، نخست‌وزیر وقت توسط پلیس پنهان شده بودند نشان می‌داد تنها دلیل فاجعه‌ی هیلزبورو، ناکارآمدی و غفلت پلیس در کنترل جمعیت بوده و آن‌ها می‌توانستند از کشته‌شدن ۴۱ نفر از قربانیان جلوگیری کنند.
۴. Bin Droppers ریشه‌ی آن به یک ترانه‌‌ی فولک اسکاوز درباره‌ی شهر لیورپول برمی‌گردد. اسکاوزرها این شعار‌ را در دهه‌ی هفتاد در بازی‌های لیورپول می‌خواندند و سپس هواداران تیم‌های رقیب با تغییر دادن آن، لیورپولی‌ها را به کسانی که در زباله‌ها دنبال غذای خود هستند تشبیه کردند.
۵. Liverpool Dockers' Strike یکی از طولانی‌ترین اعتصاب‌های تاریخ کارگری که در لیورپول از سپتامبر ۱۹۹۵ تا ژانویه‌ی ۱۹۹۸ طول کشید. باوجود به‌رسمیت نشناختن این اعتصاب توسط سندیکا، شخصیت‌هایی از جمله رابی فاولر در حمایت مالی و شناخته‌شدن آن نقش داشتند.
۶. The Northern Powerhouse طرحی به‌منظور رشد اقتصادی در انگلستان شمالی که با انتقاد زیادی روبرو شد. شهردار لیورپول سال ۲۰۱۸ بدلیل جوابگونبودن دولت در قبال آن از این توافق خارج شد.
۷. North–South divide تقسیم‌بندی فرهنگی، اقتصادی و اجتماعی بین “انگلستان جنوبی” یا ”جنوب” یعنی ناحیه‌ی شرق، ناحیه‌ی جنوب شرقی و ناحیه‌ی جنوب غربی انگلستان شامل لندن بزرگ و “انگلستان شمالی” یا ”شمال” یعنی ناحیه‌ی شمال شرقی، ناحیه‌‌‌ی یورک‌شر و هامبر و ناحیه‌ی شمال غربی شامل مرزی‌ساید و منچستر بزرگ، به این صورت که گروه اول از رفاه اقتصادی و اجتماعی بیشتری برخوردارند و برعکس گروه دوم گرایش بیشتری به حزب محافظه‌کار دارند.


اگر عضو یکی از شبکه‌های زیر هستید می‌توانید این مطلب را به شبکه‌ی خود ارسال کنید:

Facebook
    Delicious delicious     Twitter twitter     دنباله donbaleh     Google google     Yahoo yahoo     بالاترین balatarin


چاپ کن

نظرات (۰)

نظر شما

اصل مطلب

بازگشت به صفحه نخست