یادداشت سیاسی سیاسی دیدگاه ادبیات زنان جهان بخش خبر گفتگو آرشیو  
  اجتماعی اقتصادی مساله ملی تاریخ - یادبود کارگری گزارش حقوق بشر ورزش گوناگون پاورقی  
   

عدالتِ نولیبرالی!


خسرو صادقی بروجنی


• با نگاهی به متن تاریخی این سیاست‌های اقتصادی و تأکیدِ صرف بر انباشت سرمایه و افزایش نرخ سودِ آن چندان عجیب به نظر نمی‌رساند که اقشار پایینی جامعه و فقرا به ثروتمندان کمک مالی کرده و با تأکید بر برابر بودن در پرداختِ یارانه و شعارهای عوام‌فریبانه‌یِ رفع تبعیض از این نوع، سیاست‌هایی در جهت افزایش صعودی مالیات بر درآمد ثروتمندان به فراموشی سپرده شود ...

اخبار روز: www.akhbar-rooz.com
چهارشنبه  ۲۷ آبان ۱٣٨٨ -  ۱٨ نوامبر ۲۰۰۹


«چه دنیای عجیبی است که درآن فقرا به ثروتمندان وام می دهند» (جوزف استیگلیتز)


موسی الرضا ثروتی با اشاره به موادی از لایحه‌ هدفمند کردن یارانه‌ها که در صحن علنی مجلس به تصویب رسیده است، گفت: «در صورت تایید نهایی این قانون از سوی شورای نگهبان، از این پس قیمت کالاها از اردیبهشت ماه افزایش می‌یابد. چرا که براساس این قانون دولت باید در فروردین ماه هر سال افزایش قیمت‌ها را به مجلس اعلام کند و پس از آن به اجرای لایحه هدفمند کردن یارانه‌ها در هر سال بپردازد....

وی بر این اساس سخنان احمدی‌نژاد را به منظور رفع نگرانی و دغدغه عمومی در جامعه ارزیابی کرد و گفت: از آنجا که هدفمند کردن یارانه‌ها برای دولت ۱۰ تا ۲۰ هزار میلیارد درآمد خواهد داشت، دولت می‌تواند با کنترل فضا به رفع دغدغه‌های عمومی بپردازد.»

ثروتی در پاسخ به سوالی که به میزان یارانه‌ی ارایه شده به هر خانوار اشاره داشت، گفت: «مجلس اختیار تعیین میزان یارانه‌ها را به دولت واگذار کرده است و حتی قید ۵ دهک را از لایحه هدفمند کردن یارانه‌ها حذف کرد تا بی‌آنکه احساس تبعیض شود، به همه اقشار جامعه یارانه تعلق گیرد.»(مردمسالاری،۲۶/۰٨/٨٨)


پیش از این سوزان جورج در سخنرانی معروف خود تحت عنوان «تاریخچه‌یِ نولیبرالیسم» گفته بود: «در ۱۹۴۵ یا ۱۹۵۰ اگر شما از نولیبرالبیسم و سیاست‌های مربوط به آن سخن می‌گفتید، نه فقط به شما می‌خندیدند، که شما را به تیمارستان می‌فرستادند». اما روزگار آن‌گونه ورق خورد که به مدد وقاحتِ موجود در چهره‌یِ کنونیِ سرمایه‌داری، و «مذهب» شدنِ «نولیبرالیسم» برای آن‌که هم‌چون نیروی جاذبه‌ی زمین امری طبیعی و اجتناب‌ناپذیر تلقی می‌شود، نه تنها کسی را به تیمارستان نمی‌فرستند بلکه نمایندگانی که خود را «مردمی» می‌دانند نیز از بیان علنیِ مصائبِ آن سیاست‌ها ابائی ندارند، آن هم در جغرافیایی که می رود تا به قطار سریع السیر «انباشت سرمایه» بپیوندد!

بیانات این نماینده‌ و بدیهی انگاشتن بازی‌هایِ زبانی موجود در آن، شاید در ابتدا ما را از هر اظهار نظری بی نیاز کند، اما پرداختن به ریشه های سیاسی و اقتصادیِ این اظهارات و مشاهده‌‌یِ آن در چهارچوبِ سیاستهای آتی، واقعیاتِ چندی را نمایان می کند که به چندی از آنان اشاره می شود:

۱- بر اساس صحبت‌های این نماینده‌، هر سال، و در آستانه‌ی نوروز باستانی، دولت به مردم «عیدی» خواهد داد و این عیدی و پاداش چیزی نخواهد بود جز قیمت‌های جدیدی که «قطعاً» افزایش خواهد داشت.

۲- مردم نباید در برابر این افزایش قیمت‌ها هیچ نگرانی به خود راه دهند چرا که دولت با انباشت سرمایه‌ای که حاصل افزایش قیمت‌ها است به «کنترل» فضا می‌پردازد.

٣- قرار نیست «مسئله»، «حل» شود، بلکه به بیان عامیانه قرار است «مسئله»، «جمع» شود. از آن نوع جمع‌شدنی که نمونه های تاریخیِ آن را در دولتهای نظامیِ برخاسته از کودتا در آمریکای لاتین شاهد بوده ایم و حوادث چند ماه اخیر را نیز می‌توان در همین متن تاریخی بررسی کرد.

۴- آن‌چه همواره از «لایحه‌ی هدفمند کردن یارانه‌ها» مطرح بوده و آنچه از این طرح به اذهان متبادر می‌شود همانا سوق دادن یارانه‌ها به سمت محرومین و اقشار آسیب دیده‌ی جامعه است. روندی که پیش از این انجام نمی‌شد و همه‌ی اقشار و دهک‌های جمعیتی از یارانه‌ها به‌طور برابر بهره مند می‌شدند. اما نکته‌ی بارز در بیانِ این نما‌ینده «نقض غرض» آشکار نهفته در آن است. ایشان در ابتدا از «لایحه‌ی هدفمند کردن یارانه‌ها» سخن می‌رانند، لایحه‌ای که تعریف آن را دانستیم، و سپس دقیقاً آن‌چه را که این طرح براساس نفیِ آن بنا شده به عنوان ویژگی جدید طرح می‌داند یعنی اختصاص یارانه به همه‌ی اقشارِ جامعه. سفسطه‌ای که نگارنده را به تعجب وامی‌دارد که گویی تنها ملاکِ « احساس تبعیض» در جامعه تخصیص یا عدم تخصیصِ یارانه است! و نه عوامل ساختاریِ دیگر که دهکهایی را به این یارانه ها محتاج و اقشار دیگری را بی نیاز می سازد.

۵- آن‌ چه در این استدلال بی‌پایه خودنمایی می‌کند، نداشتن تعریف صحیحی از عدالت است که، بی‌توجه به توانایی‌ها و نیازهای افراد و طبقات، آن را به «برابری» معنا کرده و نبودِ این برابری را مصداق تبعیض می‌پندارند.

۶-با نگاهی به متن تاریخی این سیاست‌های اقتصادی و تأکیدِ صرف بر انباشت سرمایه و افزایش نرخ سودِ آن چندان عجیب به نظر نمی‌رساند که اقشار پایینی جامعه و فقرا به ثروتمندان کمک مالی کرده و با تأکید بر برابر بودن در پرداختِ یارانه و شعارهای عوام‌فریبانه‌یِ رفع تبعیض از این نوع، سیاست‌هایی در جهت افزایش صعودی مالیات بر درآمد ثروتمندان به فراموشی سپرده شود.

منبع: سایت تحلیلی البرز


اگر عضو یکی از شبکه‌های زیر هستید می‌توانید این مطلب را به شبکه‌ی خود ارسال کنید:

Facebook
    Delicious delicious     Twitter twitter     دنباله donbaleh     Google google     Yahoo yahoo     بالاترین balatarin


چاپ کن

نظرات (۰)

نظر شما

اصل مطلب

بازگشت به صفحه نخست