یادداشت سیاسی سیاسی دیدگاه ادبیات زنان جهان بخش خبر گفتگو آرشیو  
  اجتماعی اقتصادی مساله ملی یادبود کارگری گزارش حقوق بشر ورزش گوناگون پاورقی  
   

زنگِ حادثه‌


اسد رخساریان


• 
پرتاب می‌کنم خود را

به اعماقِ لحظه‌ها؛

لحظه‌ها‌یی که باریده‌اند مانندِ ا‌برها ...

اخبار روز: www.akhbar-rooz.com
شنبه  ۱ بهمن ۱٣۹۰ -  ۲۱ ژانويه ۲۰۱۲


 
 

پرتاب می‌کنم خود را

به اعماقِ لحظه‌ها؛

لحظه‌ها‌یی که باریده‌اند مانندِ ا‌برها

و د‌یده‌ا‌ند‌

که رویشِ ظلمتْ ‌شکافِ ریشه‌ها راهی‌ست

و راههای دیگری پیداست

زا‌نجا که ریشه‌ها

دل از ما‌ئده‌های زمینی نمی ‌کَنند.


از هاله‌ی عفافِ شرم برون شده‌ام

و اندامم طوما‌رِ منشور دانه‌ها‌ست‌

هر دا‌نه با ناگشوده زبا‌نی و هر زبان

با گشوده نگاهی

در کاسه‌ی مرجانی ایی،
چشمی ست دریایی.


راز جاودانی موجها جاری‌ست‌

و رنج آنهایی که موجها‌شان بلعیده‌اند

و آهِ آنانی که سایه‌ وا‌ر

بر لبِ د‌ریا نشسته و

آهنگِ باد‌آورده‌ی از یاد‌رفته‌ ایی را شنیده‌اند.


پرده به پرده سکوت را که میدرد؟

و سرا‌نگشتها، چگونه نشان می‌کنند؟

اشیاء خفته را که، می‌گویند:

"اگر سنگیم، جدامان کن‌!

اگر زنجیر، رهامان کن‌!‌"


یکی همیشه زنگِ حادثه را

 به صدا در می‌آورد‌،

در آن زمان که بر لبِ د‌ریا

از اشکبا‌ری هر قصّه

هر غصّه

یک شمّه گفته است

و دانسته است

که دریاواره‌ایی‌ست

که سر‌ا‌نگشت‌های طوفان را

زما‌نی شکسته است‌

که سر از جیبِ رویاهای خویش

بیرون کشیده است‌.


پرتاب می‌شوم

از اعماقِ لحظه‌ها

به جانبِ هستی‌.



اگر عضو یکی از شبکه‌های زیر هستید می‌توانید این مطلب را به شبکه‌ی خود ارسال کنید:

Facebook
    Delicious delicious     Twitter twitter     دنباله donbaleh     Google google     Yahoo yahoo     بالاترین balatarin


چاپ کن

نظرات (۰)

نظر شما

اصل مطلب

بازگشت به صفحه نخست