یادداشت سیاسی سیاسی دیدگاه ادبیات زنان جهان بخش خبر گفتگو آرشیو  
  اجتماعی اقتصادی مساله ملی تاریخ - یادبود کارگری گزارش حقوق بشر ورزش گوناگون پاورقی  
   

در بحران افغانستان، معاملات و معادلات جدیدی شکل می گیرد


اردشیر زارعی قنواتی


• این سوال که چرا بعد از ۱۶ سال جنگ به یک باره تابوی مذاکره بین طالبان و آمریکا شکسته شد و امروز هم هر دو طرف ظاهرا به مناسبت عید قربان قرار مذاکرات آتی را می گذارند تنها یک پاسخ دارد و آن هم یک تقسیم کار و سهم کیک قدرت در حوزه جغرافیای سیاسی در افغانستان تحت اشغال ائتلاف آمریکایی است ...

اخبار روز: www.akhbar-rooz.com
سه‌شنبه  ٣۰ مرداد ۱٣۹۷ -  ۲۱ اوت ۲۰۱٨


باز هم دور تسلسل فاجعه و باز هم تصویر افغانستان به عنوان "سرزمین بدون امید" هم چنان در سر خط خبرها قرار گرفته است. خشونت لجام گسیخته در درون یک فاجعه که از همان ابتدای کار در دهه هفتاد میلادی تا به امروز با بهره گیری از زشت ترین و سبعانه ترین روش ها در چارچوب منازعات ژئوپلتیک و استفاده از بنیادگرایی اسلامی برای بی ثبات سازی این کشور و منطقه استفاده شد و هم چنان می شود، هیچ چشم اندازی برای صلح و ثبات کشور همسایه را نشان نمی دهد. زنجیره یی از دخالت های بین المللی، دخالت های منطقه یی، جهادگرایی دینی، تروریسم اسلامی و بروکراسی فاسد در کنار هم فاجعه یی را آفریده اند که برون رفت از آن در شرایطی که فعلا هیچ آلترنانیو مترقی داخلی و عزم صلح طلبانه خارجی وجود ندارد، در افق دیده نمی شود. بحران افغانستان با حضور تمام قد امپریالیسم آمریکا و مجموعه "ناتو" به بهانه مبارزه با تروریسم و بسامان کردن اوضاع این کشور نه تنها جواب نداده است که هر روز ابعاد دهشتناک تری به خود می گیرد. با شناختی که از قدرت سخت افزاری و نرم افزاری این نیروهای خارجی موسوم به ائتلاف ضدتروریستی وجود دارد در صورت وجود اراده برای ایجاد ثبات و شکل دادن برای ترتیبات یک حاکمیت و ساختار ملی با ثبات، بعد از شانزده سال جنگ و خشونت می توانست امیدوار به پایان این طولانی ترین جنگ و بحران بعد از جنگ جهانی دوم بود. در چنین شرایطی کاملا پذیرفتنی و قابل توجیه است که بازیگران اصلی در متن بحران افغانستان هنوز خواهان صلح و ثبات در چارچوب یک حاکمیت ملی مستقل نبوده و اهداف محقق نشده استعماری نیروهای خارجی در بستر مساعد شده داخلی برای تشدید منازعه تا به امروز هم چنان بر محور اهدافی حرکت می کنند که افغانستان در هم فروپاشیده باید در همین روند حرکت کند.

در هفته گذشته تشدید خشونت، درگیری ها و جنگ های بزرگ بین دولت کابل و مخالفان از "طالبان" تا "داعش" در مناطق مهمی چون فاریاب، غزنی، بغلان و دشت برچی در غرب کابل که صدها تن کشته و زخمی بر جای گذاشت به خوبی نشان داد که در کنار دیگر تحولات سیاسی مثل شروع رسمی مذاکرات بین رهبران طالبان و مقامات آمریکایی، در آینده نزدیک قرار است تحولات جدیدی به وقوع پیوسته و صحنه نمایش تا حدود زیادی تغییر کند. متاسفانه در کنار اهداف ویرانگر جنگ افغانستان از طرف ائتلاف غربی امروز حداقل دولت آمریکا در حال تست یک برنامه جدید در چارچوب تغییرات متناوب استراتژی این کشور در افغانستان می باشد که می خواهد حفره های ایجاد شده بین طالبان و نیروهای آمریکایی در این کشور را با تنظیم دوباره توازن نیروهای داخلی پوشش دهد. مقامات کاخ سفید که سیاست رهبرسازی در چارچوب چارت سازمانی تکنوکرات های فاسد و وابسته به خود تحت رهبری "اشرف غنی" در ائتلاف با جهادگرایانی چون "عبدالله عبدالله" را برای پیاده سازی اهداف خود ناکارآمد می بینند، دوباره توجه خود را به سمت استفاده از اهرم طالبان جلب کرده اند. فراموش نکنیم که حمله پنج روزه طالبان به شهر غزنی در هفته گذشته یک تهاجم غافلگیرانه و دور از انتظار نبود بلکه بنا بر گزارشات مستند منابع رسمی دولتی، نهادهای بین المللی و کارشناسان مستقل، این شهر هفته ها بود که در یک محاصره محسوس قرار داشت. همین منابع از قبل بارها اعلام کرده بودند که در ولایت غزنی حداقل نیمی از جغرافیای آن از جمله چهار ولسوالی به طور کامل در اختیار طالبان قرار داشته و در ولسوالی های دیگر نیز این گروه حضور دارد. داستان حمله به غزنی را بسیاری از تحلیلگران با تجربه حمله به جلال آباد در سال ۱۹٨۲ توسط مجاهدین مقایسه می کنند در صورتی که در آن زمان جبهه مخالفان جهادی با کمک آشکار نیروهای خارجی و از جمله ارتش های منطقه و در ورای مرزهای حاکمیتی افغانستان دخیل در ماجرا بودند، اما امروز همه مدعی می باشند که گویا طالبان یک شبه از آسمان نزول کرده اند و البته با چاشنی کمک پاکستان و آن هم در جغرافیای به ظاهر تحت کنترل دولت مرکزی که از کمک نظامی ائتلاف به رهبری آمریکا هم سود می برد.

حملات اخیر طالبان به مناطق حساس و سوق الجیشی افغانستان بدون هیچ اغراق یا "توهم توطئه" با مذاکرات رسمی اخیر این گروه با مقامات آمریکایی ارتباط دارد. مذاکراتی که اواخر ماه گذشته میلادی در قطر بین مقامات سیاسی طالبان در دفتر این گروه در دوحه با "آلیس ولس" معاون دستیار "مایک پومپئو" وزیر امور خارجه آمریکا انجام گرفت و ابتدا هر دو طرف و مقامات کابل آن را تکذیب کردند که بعدا همگی در تایید انجام این مذاکرات توجیهات خود را انجام دادند. این سوال که چرا بعد از ۱۶ سال جنگ به یک باره تابوی مذاکره بین طالبان و آمریکا شکسته شد و امروز هم هر دو طرف ظاهرا به مناسبت عید قربان قرار مذاکرات آتی را می گذارند تنها یک پاسخ دارد و آن هم یک تقسیم کار و سهم کیک قدرت در حوزه جغرافیای سیاسی در افغانستان تحت اشغال ائتلاف آمریکایی است. برای مساعد کردن این بستر لازم است تا ابتدا با تشدید منازعه و نشان دادن قدرت طالبان هم افکارعمومی و هم مقامات دولت ائتلافی تکنوکرات های فاسد و جهادگرایان موسوم به جبهه شمال برای تحمیل این معامله و تقسیم قدرت آماده شوند. به عکس تصور عمومی و آنچه معمولا این روزها در مدیای جهانی تبلیغ می شود دولت "دونالد ترامپ" نمی خواهد از افغانستان خارج شود، بلکه امروز عزم جزم دارد تا عناصر و نیروهای آلترناتیوی حاضر در نمایش خونین این کشور را حول اهداف استراتژیک خود به قبول یک سیستم شراکتی وادار سازد. چنانچه بلافاصله بعد از مذاکرات دوحه بین آلیس ولس و هیات طالبان به ریاست "عباس استانکزی" رئیس دفتر سیاسی طالبان، دولت افغانستان هم اعلان کرد به دلیل عدم توان و وجود مشکلات، نیروهای نظامی خود را از مناطق روستایی و حومه ها بیرون آورده و در شهرها متمرکز می کند. امروز باید به دقت تحولات افغانستان را در حوزه سیاسی و نظامی دنبال کرد چرا که هر دو حوزه به طرف یک همپوشانی جدید در حال حرکت می باشند که گرانیکای آن تصمیم آمریکا و طالبان برای معامله و تنظیم معادلات نوین در فضای سیاسی این کشورند. جنگ غزنی شیپور بیدار باش همین بازیگران سناریوی جدید بوده است و نکته جالب در این است که گفته می شود در نبرد درون این شهر حدود ۱۴۵ نظامی و نیروی امنیتی افغانستان کشته شده اند و یکی از محدود دفعاتی است که در چنین جنگ های شهری (البته نه در حوادث تروریستی مثل دشت برچی که گفته می شود داعش مسئولیت آن را به عهده گرفته است) عمده تلفات در بین نیروهای نظامی بوده است و درصد کمی از غیرنظامیان (حدود ۶۵ تن) قربانی شده اند. این در واقع یک هشدار از پیش تعیین شده برای نشان دادن عدم توانایی ارتش و نیروهای امنیتی افغانستان در مقابل طالبان و ضرورت تفاهم و توافق با این گروه در بین نظامیان و دولت مرکزی کابل بوده است.


اگر عضو یکی از شبکه‌های زیر هستید می‌توانید این مطلب را به شبکه‌ی خود ارسال کنید:

Facebook
    Delicious delicious     Twitter twitter     دنباله donbaleh     Google google     Yahoo yahoo     بالاترین balatarin


چاپ کن

نظرات (۰)

نظر شما

اصل مطلب

بازگشت به صفحه نخست