یادداشت سیاسی سیاسی دیدگاه ادبیات زنان جهان بخش خبر گفتگو آرشیو  
  اجتماعی اقتصادی مساله ملی تاریخ - یادبود کارگری گزارش حقوق بشر ورزش گوناگون پاورقی  
   

در آستانه ی رفتن


مرضیه شاه بزاز


• عالیجناب!
آینه ای که تو بدستم می دهی، از آه کدر شده است و
مرا باز نمی تاباند
پشت این شیشه، هر نگاه شادابی مات می گردد.
وَ چه خوب که بر این ساحلِ امنِ پای خورده
گُلی تازه به پایبندی ام نمی روید ...

اخبار روز: www.akhbar-rooz.com
سه‌شنبه  ۲۱ خرداد ۱٣۹٨ -  ۱۱ ژوئن ۲۰۱۹


 
 میان من
و
پرنده و جنگل و آواز
خورشید را ناپدید و
به ترفند، مه و باران می شوی و            
با شرحی از کاسبرگِ بوته ای کوچک                              
آنچنان حواسم را پرت می کنی
که آلبالوی پر آبی که دزدانه از جنگل چیده بودم، از چنگم به ته دره می افتد.               

وَ هنگامیکه از یورش توفان، پهنه ی جزیره را در آغوشم پناه می دهم                        
آغوشت را می بندی و
با طمطراقِ خیالی
شُکوه تک صخره ای را می ستایی و
بر آن قله ای می تراشی، ورای دسترسِ من و تو و توفان
بهانه ای یا گریزگاهی!

وَ من
از آنجا که دو اقیانوس به هم می پیوندند
از زلال کفْ آلود
از میان صدفهای شکسته که گذر پای رهروان را گواهی می دهند
ستاره ای بر گردنم می آویزم
تا نقشم را
در میان نهنگهای پیر و بچه ماهی ها
به تماشا و تامل بنشینم
عالیجناب!
آینه ای که تو بدستم می دهی، از آه کدر شده است و
مرا باز نمی تاباند
پشت این شیشه، هر نگاه شادابی مات می گردد.
وَ چه خوب که بر این ساحلِ امنِ پای خورده
گُلی تازه به پایبندی ام نمی روید
که از تکرار این بیت دو سر محدود و هشت هجا و دو قافیه      
کلافگی، کوزه ی شیر را شکسته و
شال به باد سپرده، چون مرغی سرکنده بر خود می پیچد.
         
وَ من
می روم
تا شام آخر را
میهمان نهنگها باشم.

آتلانتا، ژوئن ۲۰۱۹
divanpress.com


اگر عضو یکی از شبکه‌های زیر هستید می‌توانید این مطلب را به شبکه‌ی خود ارسال کنید:

Facebook
    Delicious delicious     Twitter twitter     دنباله donbaleh     Google google     Yahoo yahoo     بالاترین balatarin


چاپ کن

نظرات (۱)

نظر شما

اصل مطلب

بازگشت به صفحه نخست